வேர்கள்-இலைகள்-தழைகள்

  காஃபியைக் குடித்து உணவையும் உண்டு இருக்கையில் அமர்ந்த ஹோம்ஸ் நடந்தததை விளக்க ஆரம்பித்தார். "உங்கள் இருவரையும் ரயிலில் ஏற்றி அனுப்பிவிட்டு அப்படியேக் காலாற நடந்து சர்ரேயின் (Surrey) காட்சிகளை ரசித்துக்கொண்டே மாலை தேநீருக்கு ரிப்ளி (Ripley) கிராமத்தில் ஒரு அழகான சிறிய உணவகத்தை சென்றடைந்தேன். அங்கேயே சற்று நேரம் தங்கிவிட்டு மறக்காமல் சில சான்ட்விச்சுக்களையும் கொஞ்சம் தேநீரையும் எடுத்துக்கொண்டு வோக்கிங்கிற்கு அந்தி சாயும் வேளையில் வந்து சேர்ந்தேன். ப்ரையர்ப்ரே வீட்டின் அருகில் வந்த சேர்ந்ததும் அந்த சாலையில், அது அதிக போக்குவரத்து இல்லாத சாலையாக இருந்தாலும், நடமாட்டம் குறைவதற்குக் காத்திருந்தேன். யாரும் இல்லை என்று உறுதிப்படுத்தியதும் வேலியைத் தாண்டி உள்ளேக் குதித்தேன்". "கேட் திறந்து தானே இருந்திருக்கும், மிஸ்டர். ஹோம்ஸ்! நீங்கள் ஏறிக் குதிக்க வேண்டிய அவசியமில்லையே!" என்றான் பெர்சி. "இந்த மாதிரி விஷயங்களில் எனக்கு குறிப்பிட்ட எண்ணங்கள் சில உண்டு, மிஸ்டர். பெல்ப்ஸ். மூன்று தேவதாரு மரங்கள் ஒன்றாய் நிற்கும் இடத்தைத் தேர்ந்தெடுத்து அதன் பின் இருக்கும் இடத்தில் நான் வ...

  ஹோம்ஸின் இந்த முடிவைப் பற்றி பெர்சியும் நானும் ரயிலில் லண்டன் திரும்பும் போது பேசிக்கொண்டு சென்றோம். எவ்வளவு பேசியும் அவருடைய முடிவிற்குத் திருப்திகரமானக் காரணத்தை எங்களால் யோசிக்கமுடியவில்லை. "நேற்றைய திருட்டு முயற்சிக்கு ஏதேனும் தடயங்கள் கிடைக்கிறதாவென்று பார்க்க விரும்புகிறாரோ என்னவோ", என்றான் பெர்சி. "என்னைப் பொறுத்தவரை அது ஒரு சாதாரண திருட்டு முயற்சியாய் இருக்கும் என்று நான் நினைக்கவில்லை". "வேறு என்னவாக இருக்கும் என்று நீ நினைக்கிறாய்?" "என் உடல் நிலை சரியில்லாததால் என் மன நிலையும் பலஹீனமாகிவிட்டதாக நீ நினைத்தாலும் பரவாயில்லை, வாட்சன். ஆனால் என்னைச் சுற்றி ஏதோ ஒரு பயங்கர சதி நடப்பதாக நினைக்கிறேன். என்ன காரணத்தாலோ என்னவோ, என் உயிரைக் குறி வைக்கிறார்கள் சதிகாரர்கள். நடந்தவற்றை நினைத்துப் பார், வாட்சன். விலை மதிப்புள்ள எந்தப் பொருட்களும் இருப்பதற்கு வாய்ப்பில்லாத என்னுடைய படுக்கை அறையில் நுழைய அந்தத் திருடன் ஏன் முயற்சிக்க வேண்டும்? அதுவும் கையில் கத்தியுடன்?" "அவன் கையில் இருந்தது கத்தி தான் என்று உறுதியாகத் தெரியுமா? கதவைத் திறக்க பயன...

அதே போலவே மறு நாள் நாங்கள் வோக்கிங் சென்றோம். ஒரு செவ்விந்தியனைப் போன்று முகத்தில் எந்தப் பாவனையும் இல்லாமல் அவர் பயணம் செய்ததால் அவருடைய முகத்தைப் பார்த்து என்னால் எதுவும் சொல்ல முடியவில்லை கேஸ் எந்தத் திசையில் போய்க்கொண்டிருக்கிறதென்று. ஆனால் ரயிலில் அவர் அல்ஃபோன்ஸ்  பெர்ட்டிலான் (Alphonse Bertillon) எனும் ஃபிரெஞ்சுக்காரர் கண்டுபிடித்த மனிதர்களின் உடல் கூறுகளையும் அங்க அளவுகளையும் கொண்டு அவர்களை வகைப்படுத்தும் குறியீடைப் பற்றி  மிகவும் ஆர்வமாகப் பேசிக்கொண்டு வந்ததாக ஞாபகம். மிஸ். ஹாரிசானின் கவனிப்பிலேயே இன்னமும் இருந்த பெர்சி அன்று நாங்கள் பார்த்ததை விட சற்றுத் தெளிவாக இருந்தான். எங்களை பார்த்ததும் சிரமமின்றி எழுந்து எங்களை வரவேற்றான். "ஏதேனும் செய்தி உண்டா?" என்று ஆர்வமாய் கேட்டான். "எதுவும் இருக்காது என்று நான் சொல்லிச் சென்றது போல் செய்தி எதுவும் இல்லை, மிஸ்டர். பெல்ப்ஸ்", என்றார் ஹோம்ஸ். "ஃபோர்ப்ஸையும்  உங்கள் மாமாவையும் பார்த்தேன். மேலும் ஒன்றிரண்டு விசாரணைகளையும் முடுக்கி விட்டிருக்கிறேன். இவற்றிலிருந்து ஏதேனும் கிடைக்கலாம் கிடைக்காமலும் போகலாம்". ...

  டவுனிங் தெருவில் (Downing Street) அவருடைய அறையில் தான் இருந்தார் லார்ட் ஹோல்டுஹர்ஸ்ட். தன்னுடைய பெயர் தாங்கிய சீட்டை ஹோம்ஸ் அவருக்கு அனுப்பியதும் அவர் உடனேயே எங்களைப் பார்க்க சம்மதித்தார். மிகுந்த மரியாதையுடன் எங்களை வரவேற்ற அவர், கணப்பு இடத்தின் இருபுறமும் போடப்பட்டிருந்த வசதியான நாற்காலிகள் இரண்டில் எங்களை அமரச் செய்தார். சற்றே மெலிந்த உயரமான உருவத்தைக் கொண்ட அவர் எங்கள் இருவருக்கும் இடையில் நின்றுகொண்டார். புத்தி கூர்மையையும் ஆழ்ந்த சிந்தனையையும் பறைசாற்றும் அவருடைய முகத்தைப் பார்க்கும் போது அரிதாகவேக் காணக் கிடைக்கின்ற உண்மையிலேயே உன்னதமான உயர்குடிப் பிரபுக்களில் ஒருவராகத் தெரிந்தார். "உங்கள் பெயர் எனக்குப் பரிச்சயமான ஒன்று தான், மிஸ்டர். ஹோம்ஸ். நீங்கள் வந்திருக்கும் நோக்கம் என்னவாக இருக்கும் என்பதையும் என்னால் யூகிக்க முடிகிறது. உங்கள் ஆர்வத்தைத் தூண்டும் படி இந்த அலுவலகத்தில் ஒரே ஒரு விஷயம் தான் நடந்துள்ளது. நீங்கள் யாரின் சார்பாக இந்த விசாரணையில் இறங்கியுள்ளீர்கள் என்று தெரிந்து கொள்ளலாமா?" என்றார் லார்ட் ஹோல்டுஹர்ஸ்ட். "மிஸ்டர். பெர்சி பெல்ப்ஸின் சார்பாக"...

  மிஸ்டர் ஜோசப் ஹாரிசன் எங்களை ரயில் நிலயத்திற்குக் கொண்டு விட்டதும் நாங்கள் லண்டனுக்கு போர்ட்ஸ்மவுத் (Portsmounth) ரயிலில் திரும்பினோம். ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கியிருந்த ஹோம்ஸ், க்ளாப்ஹம் (Clapham) ஜங்க்ஷனை அடையும் வரை மௌனமாய் இருந்தார். "லண்டனுக்கு இந்த மாதிரி உயரே செல்லும் ரயில் தடங்கள் ஒன்றினில் பயணிப்பது என்பது எப்போதுமே ஒரு சந்தோஷமான சமாச்சாரம், வாட்சன்", என்றார். வெளியேத் தெரியும் அழுக்குப் படிந்தக் கட்டிடங்களின் காட்சியைப் பார்த்து ஹோம்ஸ் ஏதேனும் விளையாட்டாய் சொல்லுகிறாரோ என்று நினைத்தேன். என் முகபாவனையைப் பார்த்துவிட்டு அவரே விளக்கமளித்தார். "அந்தக் கூரைகளுக்கு மேல் உயர்ந்து நிற்கும் அந்தத் தனித் தனிக் கட்டிடங்களைப் பாரும்". "உறைவிடப் பள்ளிகள்". "இல்லை, வாட்சன். அவைகள் வெறும் உறைவிடப் பள்ளிகள் அல்ல, அவை கலங்கரை விளக்கங்கள். எதிர்காலத்தின் நம்பிக்கைச் சுடர்கள் அங்கிருந்து தானே தோன்றப்போகின்றன!" என்றவர், "அந்த பெல்ப்ஸ் மனிதன் குடிப்பதில்லை என்று நினைக்கிறேன்", என்றார். "நானும் அப்படித் தான் நினைக்கிறேன்". "எல்லாவற்...

    "என்ன செய்தீர்கள் அதன் பின்?" என்று வினவினார் ஹோம்ஸ். "பக்கவாட்டுப் படிகளின் வழியாகத் தான் திருடன் வந்திருக்க வேண்டும் என்பதை நொடியில் உணர்ந்தேன். முன் பக்க படிகளில் அவன் வந்திருந்தால் நான் கீழே இறங்கும் போது அவனை எதிர்கொண்டிருப்பேனே!" "உங்கள் அறையிலோ அல்லது வெளியே உள்ள பாதையிலோ அவன் ஒளிந்திருக்கவில்லை என்று நிச்சயமாய் நம்புகிறீர்களா?" "நிச்சயமாக, மிஸ்டர். ஹோம்ஸ். ஒரு எலி ஒளிவதற்குக் கூட வழியில்லை இரண்டு இடங்களிலும்". "நன்றி. சொல்லுங்கள் அடுத்து என்ன செய்தீர்கள்?" "என் பதட்டத்தைப் பார்த்த உதவியாளர் என்னைப் பின் தொடர்ந்து மேலே இருந்த என் அறைக்கு வந்தார். நடந்ததை உணர்ந்ததும் இருவரும் பக்கவாட்டுப் படிகளில் இறங்கி ஓடினோம். சார்ல்ஸ் தெருவிற்குப் போகும் அந்த பக்கவாட்டுக் கதவு சாத்தியிருந்தது, ஆனால் பூட்டப்படவில்லை. அதைத் திறந்து கொண்டு இருவரும் தெருவிற்கு ஓடினோம். அருகிலிருந்தக் கடிகாரத்திலிருந்து மூன்று முறை மணி ஒலித்தது, இரவு ஒன்பதே முக்கால் மணியைக் குறிக்கும் விதமாக". "இது குறிக்கப்படவேண்டியது", என்று சொன்ன ஹோம்ஸ், ...