வேர்கள்-இலைகள்-தழைகள்

அதே போலவே மறு நாள் நாங்கள் வோக்கிங் சென்றோம். ஒரு செவ்விந்தியனைப் போன்று முகத்தில் எந்தப் பாவனையும் இல்லாமல் அவர் பயணம் செய்ததால் அவருடைய முகத்தைப் பார்த்து என்னால் எதுவும் சொல்ல முடியவில்லை கேஸ் எந்தத் திசையில் போய்க்கொண்டிருக்கிறதென்று. ஆனால் ரயிலில் அவர் அல்ஃபோன்ஸ்  பெர்ட்டிலான் (Alphonse Bertillon) எனும் ஃபிரெஞ்சுக்காரர் கண்டுபிடித்த மனிதர்களின் உடல் கூறுகளையும் அங்க அளவுகளையும் கொண்டு அவர்களை வகைப்படுத்தும் குறியீடைப் பற்றி  மிகவும் ஆர்வமாகப் பேசிக்கொண்டு வந்ததாக ஞாபகம். மிஸ். ஹாரிசானின் கவனிப்பிலேயே இன்னமும் இருந்த பெர்சி அன்று நாங்கள் பார்த்ததை விட சற்றுத் தெளிவாக இருந்தான். எங்களை பார்த்ததும் சிரமமின்றி எழுந்து எங்களை வரவேற்றான். "ஏதேனும் செய்தி உண்டா?" என்று ஆர்வமாய் கேட்டான். "எதுவும் இருக்காது என்று நான் சொல்லிச் சென்றது போல் செய்தி எதுவும் இல்லை, மிஸ்டர். பெல்ப்ஸ்", என்றார் ஹோம்ஸ். "ஃபோர்ப்ஸையும்  உங்கள் மாமாவையும் பார்த்தேன். மேலும் ஒன்றிரண்டு விசாரணைகளையும் முடுக்கி விட்டிருக்கிறேன். இவற்றிலிருந்து ஏதேனும் கிடைக்கலாம் கிடைக்காமலும் போகலாம்". ...

  டவுனிங் தெருவில் (Downing Street) அவருடைய அறையில் தான் இருந்தார் லார்ட் ஹோல்டுஹர்ஸ்ட். தன்னுடைய பெயர் தாங்கிய சீட்டை ஹோம்ஸ் அவருக்கு அனுப்பியதும் அவர் உடனேயே எங்களைப் பார்க்க சம்மதித்தார். மிகுந்த மரியாதையுடன் எங்களை வரவேற்ற அவர், கணப்பு இடத்தின் இருபுறமும் போடப்பட்டிருந்த வசதியான நாற்காலிகள் இரண்டில் எங்களை அமரச் செய்தார். சற்றே மெலிந்த உயரமான உருவத்தைக் கொண்ட அவர் எங்கள் இருவருக்கும் இடையில் நின்றுகொண்டார். புத்தி கூர்மையையும் ஆழ்ந்த சிந்தனையையும் பறைசாற்றும் அவருடைய முகத்தைப் பார்க்கும் போது அரிதாகவேக் காணக் கிடைக்கின்ற உண்மையிலேயே உன்னதமான உயர்குடிப் பிரபுக்களில் ஒருவராகத் தெரிந்தார். "உங்கள் பெயர் எனக்குப் பரிச்சயமான ஒன்று தான், மிஸ்டர். ஹோம்ஸ். நீங்கள் வந்திருக்கும் நோக்கம் என்னவாக இருக்கும் என்பதையும் என்னால் யூகிக்க முடிகிறது. உங்கள் ஆர்வத்தைத் தூண்டும் படி இந்த அலுவலகத்தில் ஒரே ஒரு விஷயம் தான் நடந்துள்ளது. நீங்கள் யாரின் சார்பாக இந்த விசாரணையில் இறங்கியுள்ளீர்கள் என்று தெரிந்து கொள்ளலாமா?" என்றார் லார்ட் ஹோல்டுஹர்ஸ்ட். "மிஸ்டர். பெர்சி பெல்ப்ஸின் சார்பாக"...

  மிஸ்டர் ஜோசப் ஹாரிசன் எங்களை ரயில் நிலயத்திற்குக் கொண்டு விட்டதும் நாங்கள் லண்டனுக்கு போர்ட்ஸ்மவுத் (Portsmounth) ரயிலில் திரும்பினோம். ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கியிருந்த ஹோம்ஸ், க்ளாப்ஹம் (Clapham) ஜங்க்ஷனை அடையும் வரை மௌனமாய் இருந்தார். "லண்டனுக்கு இந்த மாதிரி உயரே செல்லும் ரயில் தடங்கள் ஒன்றினில் பயணிப்பது என்பது எப்போதுமே ஒரு சந்தோஷமான சமாச்சாரம், வாட்சன்", என்றார். வெளியேத் தெரியும் அழுக்குப் படிந்தக் கட்டிடங்களின் காட்சியைப் பார்த்து ஹோம்ஸ் ஏதேனும் விளையாட்டாய் சொல்லுகிறாரோ என்று நினைத்தேன். என் முகபாவனையைப் பார்த்துவிட்டு அவரே விளக்கமளித்தார். "அந்தக் கூரைகளுக்கு மேல் உயர்ந்து நிற்கும் அந்தத் தனித் தனிக் கட்டிடங்களைப் பாரும்". "உறைவிடப் பள்ளிகள்". "இல்லை, வாட்சன். அவைகள் வெறும் உறைவிடப் பள்ளிகள் அல்ல, அவை கலங்கரை விளக்கங்கள். எதிர்காலத்தின் நம்பிக்கைச் சுடர்கள் அங்கிருந்து தானே தோன்றப்போகின்றன!" என்றவர், "அந்த பெல்ப்ஸ் மனிதன் குடிப்பதில்லை என்று நினைக்கிறேன்", என்றார். "நானும் அப்படித் தான் நினைக்கிறேன்". "எல்லாவற்...

    "என்ன செய்தீர்கள் அதன் பின்?" என்று வினவினார் ஹோம்ஸ். "பக்கவாட்டுப் படிகளின் வழியாகத் தான் திருடன் வந்திருக்க வேண்டும் என்பதை நொடியில் உணர்ந்தேன். முன் பக்க படிகளில் அவன் வந்திருந்தால் நான் கீழே இறங்கும் போது அவனை எதிர்கொண்டிருப்பேனே!" "உங்கள் அறையிலோ அல்லது வெளியே உள்ள பாதையிலோ அவன் ஒளிந்திருக்கவில்லை என்று நிச்சயமாய் நம்புகிறீர்களா?" "நிச்சயமாக, மிஸ்டர். ஹோம்ஸ். ஒரு எலி ஒளிவதற்குக் கூட வழியில்லை இரண்டு இடங்களிலும்". "நன்றி. சொல்லுங்கள் அடுத்து என்ன செய்தீர்கள்?" "என் பதட்டத்தைப் பார்த்த உதவியாளர் என்னைப் பின் தொடர்ந்து மேலே இருந்த என் அறைக்கு வந்தார். நடந்ததை உணர்ந்ததும் இருவரும் பக்கவாட்டுப் படிகளில் இறங்கி ஓடினோம். சார்ல்ஸ் தெருவிற்குப் போகும் அந்த பக்கவாட்டுக் கதவு சாத்தியிருந்தது, ஆனால் பூட்டப்படவில்லை. அதைத் திறந்து கொண்டு இருவரும் தெருவிற்கு ஓடினோம். அருகிலிருந்தக் கடிகாரத்திலிருந்து மூன்று முறை மணி ஒலித்தது, இரவு ஒன்பதே முக்கால் மணியைக் குறிக்கும் விதமாக". "இது குறிக்கப்படவேண்டியது", என்று சொன்ன ஹோம்ஸ், ...

  என் திருமணத்திற்கு அடுத்த ஜுலை மாதம் மிகவும் சுவாரஸ்யமானதாக இருந்தது, மூன்று கேஸுகளில் ஷெர்லக் ஹோம்ஸுடன் இணைந்து அவருடைய துப்பறியும் முறைகளை கூடவே இருந்து பார்த்ததில். என்னுடைய நோட்ஸுகளில் இவற்றை ‘இரண்டாம் கறையின் மர்மம்’ , ‘நாவாய் ஒப்பந்தம்’ மற்றும் ‘சோர்ந்து போன கேப்டன்’ என்ற தலைப்புகளின் கீழ் குறித்து வைத்திருந்தேன். இதில் முதல் கேஸ் அரச குடும்பத்தின் பல பேர் சம்பந்தப்பட்டிருப்பதாய் இருப்பதால் இதை பற்றிப் பேசுவதற்கு அடுத்த நூற்றாண்டு வரைக் காத்திருக்க வேண்டும். அந்தக் கேஸில் சம்பந்தப்பட்டவர்கள் ஷெர்லக் ஹோம்ஸின் திறமையைப் பார்த்து வியந்ததற்கு சாட்சியம் போல், அவர் பாரீஸ் போலீசுக்கு அந்தக் கேஸை விளக்கிச் சொல்லியதின் வார்த்தை மாறா ரிப்போர்ட் என்னிடம் இருக்கிறது. ஆனாலும் அதைப் பற்றிப் பேச முடியாததினால், பட்டியலில் அடுத்து இருக்கும் கேஸிற்குப் போகிறேன். இந்தக் கேஸின் கிளையன்ட் என்னுடைய பள்ளித் தோழன் என்பதாலும், தேசத்தின் பாதுகாப்பு குறித்ததாகவும் இருப்பதாலும் இது கொஞ்சம் தனித் தன்மை கொண்டதாகிறது. என்னுடைய பள்ளி நாட்களில் என்னுடன் படித்தவன் பெர்சி பெல்ப்ஸ் (Percy Phelps). என் வயதை ...